عليهذا اگر زوجين در ازدواج موقت مايل باشند توليد فرزند كنند و مسؤوليت نگهدارى و تربيت فرزند آتيه را بپذيرند ، توليد فرزند مىكنند . بديهى است كه از نظر عاطفهء طبيعى فرقى ميان فرزند زوجهء دائم با زوجهء موقت نيست و اگر فرضاً پدر يا مادر از وظيفهء خود امتناع كند قانون آنها را مكلف و مجبور مىكند ، همان گونه كه در صورت وقوع طلاق قانون بايد دخالت كند و مانع ضايع شدن حقوق فرزندان گردد ، و اگر مايل نباشند كه توليد فرزند نمايند و هدفشان از ازدواج موقت فقط تسكين غريزه است از به وجود آمدن فرزند جلوگيرى مىكنند . همچنانكه مىدانيم كليسا جلوگيرى از آبستنى را امر نامشروع مىداند ولى از نظر اسلام اگر زوجين از اول مانع پيدايش فرزند بشوند مانعى ندارد اما اگر نطفه منعقد شد و هستهء اولى تكوين فرزند به وجود آمد ، اسلام به هيچ وجه اجازهء معدوم كردن آن را نمىدهد . اينكه فقهاى شيعه مىگويند هدف ازدواج دائم توليد نسل است و هدف ازدواج موقت استمتاع و تسكين غريزه است ، همين منظور را بيان مىكنند . انتقادات نويسندهء « چهل پيشنهاد » در شمارهء 87 مجلهء زن روز نكاح منقطع را مورد نقد قرار داده است . اولًا مىگويد : « موضوع قانون نكاح يا ازدواج منقطع طورى ناراحت كننده است كه حتى نويسندگان قانون ازدواج نتوانسته‌اند در خصوص آن شرح و تفصيل بدهند . مثل اينكه از كار خودشان ناراضى بوده‌اند كه فقط براى حفظ ظاهر ، به موجب مواد 1075 ، 1076 ، 1077 الفاظ و عباراتى سرهم بندى كرده گذشته‌اند . تنظيم كنندگان مواد قانونى مربوط به نكاح منقطع ( متعه ) طورى از كار خودشان ناراضى بوده‌اند كه اساساً عقد مزبور را تعريف نكرده‌اند و تشريفات و شرايط آن را توضيح نداده‌اند . . . » . سپس آقاى نويسنده خودشان اين نقص قانون مدنى را جبران مىكنند و نكاح